Η αγαπημένη μου μέρα της εβδομάδας είναι εκείνη που θα αποφασίσω ένα πρωί να μην πάρω το λεωφορείο για την δουλειά αλλά να περπατήσω. Και όπως περπατώ, εντελώς αναπάντεχα και ξαφνικά σε βλέπω να κοιτάζεις μπροστά από μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου. Για κάποια δευτερόλεπτα σαστίζω, και συλλογίζομαι ποιες είναι οι πιθανότητες να σε συναντήσω στον δρόμο μου και μάλιστα από την στιγμή που δεν είναι καν αυτός ο δρόμος μου. Δεν καταλήγω κάπου συγκεκριμένα με το συλλογισμό μου, εκτός από το ότι οι πιθανότητες είναι πραγματικά λίγες. Η αλήθεια είναι πως είμαι διστακτικός να σου μιλήσω αλλά την ίδια στιγμή απλά συνεχίζω και βαδίζω προς το μέρος σου και στέκομαι δίπλα σου. Μέσα από το τζάμι της βιτρίνας με βλέπεις και λες «θα βρέξει». Σε κλάσματα δευτερολέπτου βρέχει και ‘γω είμαι ευτυχισμένος γιατί δεν χρειάζεται να πάω πια στην δουλειά μου και συ με κοιτάς κατάματα κάτι που νόμιζα δεν θα το ξανάκανες ποτέ.
Και αυτή λοιπόν είναι η αγαπημένη μου μέρα της βδομάδας την οποία θα την γιορτάζουμε κάθε βδομάδα τρώγοντας παγωτό το βράδυ και βλέποντας (LOST) Game of Thrones! \m/
0 comments:
Post a Comment